سال نو مبارک – با بهار

3418

اگر تو آمده بودی بهار می آمد
بهار با همه ی برگ و بار می آمد

گلوی زمزمه تَر می شد از ترانه ی رود
تَرَنُّمی به لبِ جویبار می آمد

سپیده ای که پُر از پلکِ باز پنجره هاست
به صبح آیینه ها بی غبار می آمد

به من که هیچ … به چشم کبودِ منتظران
سوادِ سایه ی آن تکسوار می آمد

شکوفه بود و شکفتن به بانگ نوشانوش
دوباره آن عسل روزگار می آمد

زمان به کامِ دلِ سرخوشان میان می بست
زمانه با دل عاشق کنار می آمد

به شادیِ رخِ گُل جامه ی سیاه دگر
کجا به چلچله ی سوگوار می آمد

پیاله وار شب و روزِ تردماغی را
دل شکسته ی ما هم به کارمی آمد

به چادری که زمین از بهانه می گسترد
نبات بارشِ توت از سه تار می آمد

درخت مصرع سبزی بلندبالا بود
به شعرِ قُمریِ صحرا تبار می آمد

هِزار شاخه غزل چون انار گُل می کرد
به هَمسُراییِ شیون هَزار می آمد

                                                         (شیون فومنی)

vasat1

رؤیای شما سبزه و آئین شما گل

باغ دلتان روشن و پرچین شما گل

دیروز شما سوسن و امروز شما سیب

در طالع فردا همه ی سین شما گل

                                                           (جمشید عباسی)

vasat1

از طایفه ی نوروز

عمویی مانده

که سر می زند هر سال به ما

                                                          ( هانیه حسن زاده )

vasat1

تو سبزتر زبهاری مرا دوباره برویان
درآ به باغ و دلم را گیاهواره برویان

هنوز تشنه ترینم ، بیا رسان به یقینم
در این کویر مراهم به یک اشاره برویان

نسیم گونه سفر کن ، سفر زخون وخطر کن
زخاک تیره این شب گل ستاره برویان

تو ای نگاه فروزان ، مرا به شعله بسوزان
و نقطه ای به سیاهی چنان شراره برویان

در این سکوت سترون ، چه دور مانده ای از من
همیشه بودی و هستی ، مرا هماره برویان

نفس بریده آهم ، هنوز چشم به راهم
بیا و ساقه دستی زراه چاره برویان

نمی ز بارش تندر ، زابر تیره برآور
گلی براین تن خاکی و پاره پاره برویان

درون خود شده ام گم ، مرا بخوان به تبسم
و سبزتر زنگاهت در این کناره برویان

                                                        (محسن خورشیدی)

vasat1

وقتی که فصل

باز می کند پرهای تازه را

در عید باستانیِ رویا

از یاد می رود

اندوه سال پیش

در خاطرت

عشق است وعشق

که زیباست مثل عشق !

و دریغ می خوری عمر گذشته را

در حیات حاشیه ایِ یاس

که

هی …

بیهوده مرد …

هی …!

حاشا…در چشم بستنی !

از کوچه های نشابور آرزوت

تاتار وحشی ویرانی

به تاخت می آید …

بیدار می شوی

از چشم بندیِ خیال

و می بینی

آستین خالیِ غرورت را

به بازی گرفته باد

و جهت گیریِ سقف است

بر سرت

با سینه ای تموج حسرت

به خود می گویی

این خواب را کاش

آتشی بود

به جان بیداری !

                                                              (فتاح پادیاب)

vasat1

بهار

ادامه ی نوروزیست

که سبزی سبزه هایش

بروی درختان نشسته

                                                     ( هانیه حسن زاده )

vasat1

قاصدک سردم می شود

کجای این هبوط

با بهار روبه رو خواهم شد

چه کسی

صدای دلتنگی ام را خواهد شنید.

                                             (مریم اخترکاویان)

vasat1

شاید که همین ساقه پیچک بتواند…

باید بشود این دل کوچک بتواند…

این عطر خوش و ناز نسیمی که رسیده

از زنده ترین باغچه بی شک بتواند…

این ماهی قرمز که در آئینه غریب است

از دست همین تنگ، هم اینک بتواند…

آن فاخته ی کوچک دلسوخته حتی

مثل کرک و قمری و لک لک بتواند….

سخت است ولی کاش که دستان یتیمی

با این دوسه تا سکه ی قلک بتواند…

شیرین نشد این قصه ی پر غصه گمانم

زاندوه پراکنده، تلخک بتواند…

آنقدر که این باغ نفسگیر کلاغ است

اینگونه بعید است مترسک بتواند…

لبخند، پس انداز قشنگی است و لی دور

می بینم از این شعله ی اندک بتواند…

من فکر کنم این گل یخ ها بگذارند-

شاید که شبی هم گل میخک بتواند…

از پنجره آواز بهاری نرسیده

بگشای قفس را که چکاوک بتواند…

                                                          (جمشید عباسی)

vasat1

غم را دگر رها کن و با ما بگو بخند

هرچند دلشکسته و تنها بگو بخند

ارزان تر از همیشه شده اشک های ما

جایِ تمام مردم دنیا بگو بخند

ما خاطرات دور و درازیمٰ، بیش از این

با دوستان کهنه مدارا…، بگو بخند

حتا اگر فراغ نصیبت شده ست، باز

با یاد دیده بوسی فردا بگو بخند

با های و هوی زندگی از راه دل مکن

آری، اگرچه سخت، تو اما بگو بخند

وقتی که گرد و خاک سفر اصل ماجراست

بگذار جای فاصله را با بگو بخند

                                           ( محمد فرخ طلب فومنی )

vasat1

” بهار را می گویم “

بدون التماس به ساعت

سروفت می آید

چه خوب

هیچ ایستگاه بازرسی ،

جلودارش نیست

مین های توطئه

تله های فریب

تورهای توهم

کارنامه ی ردی گرفته اند

و او همچنان

کالای خود

“امید ” را

قاچاق می کند

با یک نفس عمیق

و چهار فصل درازا

زندگی را انداره می گیرد

قدش را به پارسال می سنجد

پر شور می آید و ُ

مأیوس می رود

ماهنوز

از روی دست نمی دانم کدام سال

زندگی را کپی می کنیم

                                                          (عباس گلستانی)

vasat1

مثل رؤیای خیس هر شب من، لحظه ها را بنوش و کاری کن

گرد ها را گرفته ام، تو فقط گل بپاشان و آب یاری کن

پل زدم تا بیایی و بروی، جای پایت چقدر آبادی است

با توام ای حضور عالم تاب، با من احساس هم جواری کن

نذر ما هر چقدر می کاریم، در حساب شما پس انداز است

لطفاً از خوشه خوشه گندم زار، لرز و سر گیجه را فراری کن

راستی هر چقدر می خندم، صد برابر به فکر بارانم

خشکسالی جزای سنگینی است، بین ما را میانه داری کن

برف این دفعه خوب باریده، شانه هامان به دست او گرم است

مثل یک چشمه قُل قُل از دل ما زندگی را بجوش و جاری کن

قلب ما تند و تند می کوبد، تا که مهمان چقدر شیرین است؟

بقچه بر دوش و منتظر هستیم چشم ما را به خود بهاری کن!

                                           ( محمد فرخ طلب فومنی )

vasat1

ارسال نظر

قدرت گرفته از وردپرس | قالب دارینا فارسی شده توسطقالب های فارسی برای وردپرس