گزیده اشعار عباس گلستانی

agolestani2

من و عشق

من و عشق
هر دو
یک حرف مشترک داریم.
تا به حرف آخر عشق‌،
«قاف»قله رسم
رنج جانکاه مسیر را

با «شین» شیرن ثقل عشق پذیرایم.

***

« همین که … »

همین که دانه ی شعر

بر دفترم می ترکد

از همه جا می زنند بیرون

یکی می خواهد

                   رویا برا ی شان رسم کنم

یکی

                   تعریف دنیا را می طلبد

آن یکی

                  در اضطراب فردا

                 تقاضای دیروز را می کند

و آن قدر که از خودشان می گویند

شاعر

پاک از یاد میرود

اما

من فقط می خواهم

 این شعرم چاپ بشود

می دانم

می دانم

بدون شما

این شعر نقص دارد

اما عزیزم !

من که ماه شب چهارده نیستم

بی نقص باشم .

                 ***

« نه … »

” نه می بخشم

نه فراموش می کنم “

از زمین آموختم

که در هر بهار

با شقایق هاش

آلبوم زخم را  ورق می زند

                ***

«  ورود آزاد »

شعرم

برای همه

            ” ورود آزاد ”  است

اما

یک نفر هر وقت که می آید

بجای خواندن

                بو می کشد

خدا نکند آن روز

قرمه سبزی داشته باشیم .

ارسال نظر

قدرت گرفته از وردپرس | قالب دارینا فارسی شده توسطقالب های فارسی برای وردپرس