یادکردی از زنده نام «فرّهی»

فرهی

تجلیل و یاد آوری از بزرگان و شخصیتهای برجسته جامعه مان ، نشانه عدم گسست با انسانیت انسان است که بی شک در این میان زنده یاد فرّهی(متولد ۱۳۱۰ در خوانسار اصفهان) این شایستگی را برای دریافت این اقبال عاطفی داشته و دارد. وی که امروزه همچنان در نزد اهالی فومن ، با افتخار از او یاد می شود ، در دو دوره کاملا متفاوت قبل و بعد از انقلاب ، مشاغل و سمتهایی در ارگانهای دولتی و موسسات خصوصی را بشایستگی تجربه نمود و به موفقیتهایی دست یافت که تصدی شهرداری در تویسرکان همدان ( از ۱۳۴۴ تا ۱۳۵۱) بخشی از آن بشمار می رود.در این خصوص در آرشیو کتابخانه ، موزه و مرکز اسناد مجلس شورای اسلامی سندی موجود است که در آن اهالی تویسرکان با انتقال مرحوم فرّهی به بیجار کردستان مخالفت کرده اند که این خود نشان از موفقیت و کارآمدی وی در طول تصدی شهرداری تویسرکان می باشد. اوبعد از شهرداری تویسرکان به رشت انتقال یافت و به عنوان رییس بازرسی در شهرداری رشت مشغول بکارشد و بعد هم به ریاست شهرداری فومن رسید که این از جمله بارزترین فعالیت او در دوران خدمتش شمرده می شود که بی تردید این مهم همراه با مدیریت صحیح و اجرای طرح های متناسب با نیاز های شهری برای توسعه شهر و رفاه عموم در شهرداری شهر فومن بیش از همه قابل توجه است.

111

اما روانشاد فرّهی بعد از اینکه در سال ۱۳۵۱ خدمت خود در بازرسی شهرداری رشت را به پایان برد ، در مهر ماه ۱۳۵۱ با ابلاغ مرحوم غلامرضا عون جزایری استاندار وقت گیلان به شهرداری فومن منصوب و به جای مرحوم نعمت الله فروزش کسمایی شروع به کار نمود و از همان تاریخ با همفکری انجمن شهر و همکاری دیگر مسئولین ، به ویژه نمایندگان وقت مرحومان علی قلی سمیعی رشتی و محمد حسن دلخوش فومنی در بهسازی هر چه بیشتر این شهر کوشید و با اقدامات و اصلاحات شهری نظیر : خیابان کشی ، تعریض و آسفالت و همچنین جدول بندی و توسعه معابر عمومی ، احداث پارک شهر ، نوسازی بافت قدیمی و … چهره ی شهر را زیبا و دگرگون و موجب آن گردید تا رشد و توسعه این شهر روند سریعتری به خود بگیرد .علاوه بر این وی از آنجایی که شهرداری کارآمد ، با سلیقه و مبتکری نیز بود ، مرحوم استاد اسماعیل ارژنگ مشهدی – پیکر تراش و مجسمه ساز معروف ایران – را از تهران به این شهر دعوت و از وی خواست تا با طراحی و ساخت انواع مجسمه ها که هر کدام نماد و نشانه ای از فرهنگ و آداب و رسوم گذشته اهالی این شهر را تداعی کند بسازد که این کار نیز در فواصل بین سالهای ۱۳۵۳ تا ۱۳۵۶ عملی شد که از جمله معروفترین شان به مجسمه معروف بانو آناهیتا – ایزد آبهای روان در ایران باستان- می توان اشاره نمود که در سال ۱۳۵۳ طراحی و به شکل زیبایی ساخته شد و از آن تاریخ به عنوان نماد شهر فومن شناخته گردید. در مجموع ساخت این مجسمه ها موجب آن شد تا شهر بیش از پیش معروف گردیده و حتی ملقب به « شهر مجسمه های ایران » گردد. وی همچنین برای هر چه زیباتر کردن سطح شهر و حومه به کاشت درخت چنار در حاشیه خیابانها هم همت گماشت که امروزه از آنها به « تونل سبز فومن» یاد می شود که تاثیر بسزایی در ارامش روحی و روانی شهروندان و مسافران دارد . از دیگر اقدامات و کار زیبای وی یکی هم می توان به معرفی سوغات سنتی این شهر به دیگر نقاط ایران و حتی سطح بین المللی اشاره نمود ، بطوریکه در زمان برگزاری بازیهای آسیایی در تهران(شهریور ۱۳۵۳) دستور پخت این نوع از کلوچه به مقدار زیاد به نانوایان این شهر از سوی ایشان داده شد و کلوچه هم در طی چند روز آماده و اندکی بعد در استادیوم آزادی تهران عرضه و بدین طریق این فرآورده هم به شهرت خود دست یافت .

مرحوم فرّهی در ماه های پایانی رژیم پهلوی بود که همچنان به ارائه خدمات مشغول بود، تا اینکه در آذر ماه سال ۱۳۵۷ دوره ریاست وی به اتمام و در همان تاریخ فومن را ترک و بسوی تهران عزیمت نمود . وی از آنجائیکه کارنامه ی درخشانی را در پرونده کاری خود داشت ، چندی بعد در بیمارستان خصوصی آپادانای تهران مشغول به کار گردید و سالها با سمت مدیر داخلی در آن بیمارستان به کار و ارائه خدمات پرداخت، تا اینکه عاقبت در بیستم دی ماه ۱۳۸۶ در سن ۷۶ سالگی در تهران چشم از جهان فروبست و در بهشت زهرا به خاک بازپس داده شد. خدایش رحمت کناد.

کیوان پندی

۲ دیدگاه

  1. مجید می‌گه:

    خدایش رحمت کند ،،من اینارو نمیودنستم،،خوب شد که اینجا دیدم هربار که ردشم یه خدا بیامورزی بگم بهش خدا رحمتش کند

    پاسخ دادن
  2. احمدd می‌گه:

    یادش گرامی

    پاسخ دادن

نظر به مجید

قدرت گرفته از وردپرس | قالب دارینا فارسی شده توسطقالب های فارسی برای وردپرس